Κριτική- Άποψη από Εύα Μηλιά Κουτσούμπα για "Το λιμάνι των χαμένων γυναικών" της Νάγια Δαλακούρα

Κάθε φορά,  που διαβάζω ένα βιβλίο, γίνομαι " ιχνηλάτης" της γνώσης & της μάθησης.
Αντλώ από τα βιβλία δύναμη, αγάπη και κάποιες φορές αισθάνομαι ότι με αλλάζουν σαν άνθρωπο προς το καλύτερο.

Οι ιστορίες των ανθρώπων που περνούν από τις σελίδες των βιβλίων γίνονται μονοπάτια για προβληματισμούς και τροφή για σκέψη.

Κάποιες φορές, " φοράω παρωπίδες" αλλά ευτυχώς όμως βρίσκω αναγνώσματα που μπορούν να μου αλλάξουν την θεωρία μου για τα βιβλία και τις κατηγορίες τους.

Ξεκινώντας, λοιπόν να διαβάζω το βιβλίο
: Το λιμάνι των χαμένων γυναικών, είχα στον νου μου ότι θα διαβάσω ένα ιστορικό μυθιστόρημα.
Λάθεψα αλλά από την άλλη ένιωσα μία ευχάριστη έκπληξη για αυτό το βιβλίο.

Στην πραγματικότητα είναι ένα βιβλίο, που μέσα του δεσπόζει ο έρωτας, η επιβίωση για τη ζωή, τα πάθη των ανθρώπων, οι εξελίξεις της ανθρώπινης ζωής και τα συναισθήματα σε κάθε διαφορετική κατάσταση, που βιώνουν ήρωες στα μονοπάτια της ζωής τους.

Το θετικό στο βιβλίο είναι ότι αν, και θα μπορούσαμε να πούμε ότι ίσως θυμίζει λίγο άρλεκιν είναι ότι είναι εμπλουτισμένο με ιστορία γύρω από τις χώρες όπου συμβαίνουν τα γεγονότα της ζωής των ηρώων, που ακυρώνεται άμεσα αυτή η " ταμπέλα"

Στην πραγματικότητα το βιβλίο είναι ένα οδοιπορικό της ζωής.
Τα στοιχεία, που είναι άρτια δομημένα στην ιστορία σε κατακλύζουν με  συναισθήματα.
Υπάρχουν στιγμές, που νιώθεις να ταράζεσαι, υπάρχουν στιγμές, που η αγωνία χτυπάει κόκκινο, άλλες πάλι φορές νιώθεις τα δάκρυά σου να  τρέχουν ανεξέλεγκτα χωρίς ο ίδιος να το καταλαβαίνεις.
Τα συναισθήματα εναλλάσσονται  με τα γεγονότα, που δοκιμάζουν τους ήρωες.

A look at the history of the book.

Ένα καράβι, ένα πορνείο, ψυχές εγκλωβισμένες στη ματαιοδοξία της ύπαρξης τους. Χρήματα, που αλλάζουν χέρια πωλώντας κορμιά ψυχών ρημαγμένων.
Έρωτες γεννημένοι στη φωτιά και παραδομένοι στον αέρα του φόβου.
Ένας χορός του πάθους.
Ένα ταγκό χυδαία ερωτικό και ποθητό.
Φόνοι στο όνομα του χρήματος και της μαφίας.
Άνθρωποι του περιθωρίου, που έπαιξαν για λίγο τον ρόλο του βασιλιά, πριν χαθούν στο Έρεβος της εκδίκησης και χαθούν στον ορίζοντα του τάφου, που τους αναγέννησε.

Έρωτας η αρχή και το τέλος.
Η εκδίκηση  πηγή  ζωής.
Χορεύουν σε ένα ταγκό οι δύο τους.
Ένα τανγκό που στο τέλος του θα χυθεί το αίμα των ψυχών που κρατούν σαν φυλαχτό στις πύλες τους.

" Η ντάμα μία γυναίκα κοινή,  ταλαιπωρημένη, με σκισμένες διχτυωτές κάλτσες είχε βλέμμα περιφρονητικό.
Ο καβαλιέρος, μεθυσμένος, με μία πρόχειρη λιγδιασμένη χωρίστρα στα μαλλιά, μαύρους κύκλους γύρω από τα μάτια, για ένα τσιγάρο να κρέμεται από το στόμα για παρηγοριά. Άνθρωποι του περιθωρίου, άτυχοι, βγαλμένη από έναν κόσμο ολόκληρο διαφορετικό από τον δικό της. Ο ήχος επικλητικός, σχεδόν τραγικός.
τα δύο κορμιά ενώνονται ταλαντεύονται άλλοτε με δύναμη και άλλοτε νωχελικά σε ρυθμούς πρωτόγνωρους, αισθησιακούς, από ο άντρας οδηγούσε γρήγορα, κοφτά, ενώ η γυναίκα πίστα και ρυθμικά,  σαν την παλίρροια τον ακολουθούσε. Εκείνος με ένα φθαρμένο ριγωτό κουστούμι  έγερνε πάνω της κάθε τόσο και με μάτια κλειστά χάιδευε τα μαλλιά της με την άκρη του πρόσωπό του.
Η χορεύτρια, ποθητή και  σχεδόν πρόστυχη συνάμα,  στυφό γυρνούσε κάθε τόσο τις χοντρές γάμπες της επιδεικνύοντας τις μαύρες λασπωμένες γόβες της που πρόβαλλαν ερωτικά, σχεδόν άσεμνα, ανάμεσα στα ανδρικά μοκασίνια. Παιζόταν ένα κρυφτό κυνηγητό μεταξύ τους. Εκείνη δεν μπορούσε να ξεφύγει από το λαγωνικό παρά μόνο αν εκείνο το ήθελε.
Εκείνος δεν μπορούσε να φύγει από τη σαγήνη, ήταν φυλακισμένος".

Καθώς διάβαζα το βιβλίο, είχα ξεχάσει ότι διαβάζω βιβλίο Έλληνα συγγραφέα.
Πίστευα ότι κρατούσα στα χέρια μου ένα βιβλίο ξένου συγγραφέα.
Η γραφή λυρική, και άρτια δομημένη με τις αναγκαιότητες της ιστορίας.
Νιώθεις ότι δε γράφτηκε με μελάνι, μα βούτηξε στις ψυχές των ανθρώπων και έντυσε το λιμάνι των χαμένων γυναικών.
Μία βουτιά, που πολλές φορές μπορεί να αποβεί και μοιραία. Και όμως αυτή τη φορά δημιούργησε ένα υπέροχο εκπληκτικό  βιβλίο, χωρίς να έχει κάτι διαφορετικό σαν  ιστορία από άλλα βιβλία, που έχουμε διαβάσει, το κάνει όμως  διαφορετικό ο τρόπος, που γράφτηκε και παρουσιάστηκε η ιστορία του.

Buenos aires, Αργεντινή και η γη του πυρός τα τρία σημεία της ιστορίας.
Κάθε χώρα και ένας μοναδικός περίπατος στα μονοπάτια των ηρώων.
Κάθε χώρα κενός χορός.
Κάθε χώρα και ένα δράμα.
Κάθε χώρα και ένας βρόμικος, χυδαίος Μα συνάμα τρυφερός έρωτας.
Κάθε χώρα και μία αρχή.
Κάθε χώρα και ένα τέλος.
Ώσπου ήρθε το τέλος.
Και δε λυτρώνει.
Μόνο για λίγο ξαποσταίνει για , να ηρεμήσουν οι ψυχές, πριν παραδοθούν στο λαγωνικό εκείνου του ταγκό.
Του χρόνου και της λήθης.
Του χρόνου που, ξορκίζει τα πάντα.
Ακόμα και εκείνες τις χαμένες δεύτερες ευκαιρίες.

Ένα το ταγκό με μουσική του το πάθος, με παπούτσια φορεμένα του φόβου και του πάθους και απέναντι δύο ισχυροί αντίπαλοι χορεύουν.
Η εκδίκηση και ο έρωτας.
Ένας χορός σαγηνευτικός, πρόστυχος,  προδότης.. Μα πώς να ξεφύγεις από τα λάγνα βήματα του;
Δεν μπορείς.
Πώς να ξεφύγεις από το πεπρωμένο σου;
Πώς να ξεφύγεις από τα όνειρα σου.
Προχωράς γλύφοντας τις πληγές σου, γεύεσαι  το αίμα σου για, να μείνεις και να νιώσεις ζωντανός.