Γράφει η Εύα Μηλιά Κουτσούμπα για το βιβλίο "Ρόζα Πάρκς - Η γυναίκα που νίκησε το ρατσισμό" του Νεόφυτου Νεοφυτίδη


 

Τα βιβλία που εστιάζουν στη ζωή ενός προσώπου, που έχει αφήσει το αποτύπωμα του στη ιστορία του κόσμου, τα αγαπώ ιδιαίτερα. Είναι μια εξερεύνηση για εμένα σε εποχές & γεγονότα, που ποτέ δεν θα ζήσω.

Τα βιβλία είναι οι φύλακες της ιστορίας και του αγώνα τούς.

  Ο συγγραφέας κύριος Νεοφυτιδης, μας παρουσιάζει μέσα από το μικρό βιβλίο του, το έργο και την ζωή της Ρόζα Παρκς στα πρώτα της βήματα.

 

Ποια είναι όμως η Ρόζα Παρκς;

Η Ρόζα Παρκς ήταν μια Αμερικανίδα ακτιβίστρια. Ο λόγος που έγινε γνωστή, είναι ότι αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό, αντιστεκόμενη στην τότε πολιτική φυλετικού διαχωρισμού των ΗΠΑ που απαιτούσε από τους έγχρωμους πολίτες να κάθονται στο πίσω μέρος του λεωφορείου και να παραχωρούν τη θέση τους στους λευκούς. Φέρει τον τίτλο << Η μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων.>> Φίλη και συνοδοιπόρους στον αγώνα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ.

 

Με τη ματιά του συγγραφέα, βλέπουμε και μαθαίνουμε πως η Ρόζα Παρκς  αναγεννήθηκε από τη στάχτη της φυλετικής κακοποίησης τόσο της Κου κλουξ κλαν όσο και της λευκής φυλής ανθρώπων. Βλέπουμε καρέ-καρέ τις στιγμές και το συμβάν  που την ξύπνησε, και έδιωξε τον φόβο της, απαιτώντας  τα δικαιώματα της. Όχι ως μαύρη αλλά ως άνθρωπος. Πάλεψε για την  ίδια αλλά και για τους  δικούς της ανθρώπους, γιατί  θεωρούσε όλη τη μαύρη κοινότητα οικογένεια της.

  Ο συγγραφέας εκτός από την ιστορία της Ρόζας Παρκς μας γνωρίζει και τον martin luther king. Έναν Αμερικάνο ιερέα ειρηνιστή ηγέτη του αφρό αμερικανικού κινήματος για τα δικαιώματα των μαύρων ανθρώπων.

Στο βιβλίο ο συγγραφέας αναφέρει φράσεις αυτούσιες που έχουν μείνει στην ιστορία. Η φράση που με γοήτευσε περισσότερο και με έβαλε σε σκέψεις είναι η εξής:

"Η αδιαμαρτύρητη   σιωπή των καλών ανθρώπων, είναι πιο τραγικό από την καταπίεση και τη σκληρότητα των κακών ανθρώπων. Ας μην ξεχνάμε όμως πως τα μέσα που θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τον αγώνα μας πρέπει να είναι τόσο καθαρά όσο και ο σκοπός που επιδιώκουμε."

Αν και ο συγγραφέας δεν προσθέτει τίποτα καινούργιο στην ιστορία της, παρά μόνο ελάχιστες μικρές πινελιές,  ζωντανεύει με την γραφή και το λόγο του την ιστορία. Διαβάζοντας αισθάνθηκα την αύρα, την πυγμή και τη θέληση της, να παλέψει για τα ιδανικά της.

 

Και φτάνοντας στο τέλος αυτό που μένει είναι...

Τα δάκρυα & τα χαμόγελα των μικρών παιδιών που μεγαλώνουν, που είναι γεμάτα αγάπη, ανθρωπιά και ελπίδα. Μπορούν να νικήσουν όλη την ασχήμια και το μίσος αυτό του κόσμου.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Γράφει η Εύα Μηλιά Κουτσούμπα για το βιβλίο " Η άχρονη παραλία" της Φιόρης Ζαφειροπούλου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ