Κριτική Άποψη από Εύα Μηλιά Κουτσούμπα για το βιβλίο "Η Μέθοδος του Φοίνικα" του Antonio Fusco

 

Πρώτη επαφή λοιπόν με τον Αντώνιο Φούσκο και με τον επιθεωρητή των ιστοριών του τον, Καζαμπονα.

Ένα βιβλίο, πού έχει δύο όψεις.
Δύο διαφορετικές πλευρές του νομίσματος.
Δύο βιβλία σε ένα.

Το πρώτο μέρος του βιβλίου,  κινείται στα πλαίσια ενός ήρεμου νουάρ μυθιστορήματος.
Τα στοιχεία που το περικλείουν είναι το χιούμορ και οι προσωπικές ιστορίες των ηρώων, ιδιαίτερα του ίδιου του επιθεωρητή.

Η ιστορία γύρω από το έγκλημα στο πρώτο μισό του βιβλίου είναι σχετικά εύκολη, εδώ ένα πολύ καλό point προς το συγγραφέα είναι ότι σου δίνει την αίσθηση ότι αυτή η ιστορία είναι αδιάφορη, όμως στη συνέχεια σου αλλάζει τα πάντα.
Φέρνει τα πάνω κάτω και εσύ απλά μένεις με το στόμα ανοιχτό.

Η δεύτερη ιστορία καθώς ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια σου, σου δίνει την αίσθηση ότι διαβάζεις ένα τελείως διαφορετικό βιβλίο όμως με  τους ίδιους ήρωες.

Let's take a look at the history of the book.

🏿  Ένας ρομαντικός επιθεωρητής. Αστείος, με αρκετή δόση σαρκαστικόυ χιούμορ, που μεταλλάσσεται σε ένα σκληρό μπάτσο όταν φτάσει και ξεπέρασει τα όρια του.

🏿 Εύπλαστα θύματα.?

🏿 Ιστορίες κρυμμένες στο παρελθόν που ανοίγουν τους ασκούς του Αιόλου.

🏿 Θρησκευτικές ιδεολογίες μέσα σε βρώμικες ψυχές.

Έχουμε συνηθίσει να μην βλέπουμε συχνά πρωτοτυπίες στις ιστορίες των βιβλίων ακόμα και στην κατηγορία της αστυνομικής λογοτεχνίας.
Έχω μάθει πλέον να εστιάζω περισσότερο στην πρωτοτυπία που δένει η πλοκή με την εξέλιξη της ιστορίας.
Έτσι και σε αυτήν την περίπτωση το θέμα του βιβλίου δεν είναι κάτι  το ξένο  στα μάτια μου.
Όμως έχει ενδιαφέρον το πώς το χειρίζεται ο συγγραφέας και ο επιθεωρητής του.

Η Μέθοδος του φοινικα είναι ένα βιβλίο με περισσότερες κοινωνικές προεκτάσεις.
Ασχολείται με ένα πολύ λεπτό και ιδιαίτερο θέμα που βλέπουμε συχνά στα βιβλία αλλά εδώ έχει ένα αλληγορικό στιλ που αντικατοπτρίζεται απόλυτα με τον τίτλο του βιβλίου.

✔️ Πλοκή..!!

Εδώ είναι και η κορύφωση όλου του βιβλίου.
Ο τρόπος που γίνονται τα εγκλήματα και τα κίνητρα τούς.

✔️ Δράση..!

Έχει όλα τα στοιχεία εκείνα που θα μπορούσαν να το κάνουν ένα πολύ δυνατό αστυνομικό μυθιστόρημα όμως συνεχίζει να κινείται & πάλι σε νουάρ ρυθμούς.
Ήπια μεν άλλα σκληρά για το θέμα που πραγματεύεται.

✔️ Γράφη.
Εύκολοδιαβαστη και ήρεμη και αυτή.
Αλλάζει μόνο στην κορύφωση των ανατροπών.

✔️ Ανατροπές.!
Η πιο μεγάλη ανατροπή είναι κάπου προς το τέλος και αυτή πάντα σε κοινωνικό επίπεδο.
Είναι από αυτές που δεν μπορείς να καταλάβεις και να συγχωρήσεις τις βρώμικες ψυχές των ανθρώπων.

✔️ Τέλος.!!
Φτάνοντας στο τέλος δεν μπορώ να πω ότι λυτρωθηκα, θύμωσα. Όμως από την άλλη ο συγγραφέας αποφάσισε να το αφήσει έτσι.
Άλλωστε στα βιβλία δεν υπάρχει πάντα το τέλος που εμείς αναζητάμε.
Όμως αν και στεναχωρήθηκα που δεν έκλεισε αλλιώς θεωρώ τις τελευταίες λέξεις του βιβλίου μία κάθαρση.
Γιατί σε αυτή τη ζωή ο καθένας παίρνει ότι του αξίζει.
Ακόμα και αν είσαι ο φοίνικας.
Η στάχτη δεν αναγέννει όταν η ίδια σου η ψυχή σε έχει ήδη  εγκαταλείψει.

Οι θρησκευτικές προεκτάσεις των ανθρώπων , που πραγματεύεται το βιβλίο, με βρίσκουν αντίθετη ιδεολογικά σαν άνθρωπο αλλά με συγκλόνισαν σαν αναγνώστρια.

Και εκεί έρχεται και η αλληγορικοτητα που θέλει να περάσει ως μύνημα ο συγγραφέας.

" Η αίσθηση της πραγματικότητας βρίσκεται στα μάτια αυτού που την παρατηρεί. Αλλά η όραση μπορεί να εξαπατήσει, και όχι μόνον. Ο διάβολος γέμισε το κόσμο παγίδες για ηλίθιους. Η αλήθεια δεν είναι σχεδόν αυτή που φαίνεται και δεν είναι για όλους"

⬆️⬆️

Αυτό το απόσπασμα ήταν και ο πιο δύσκολος γρίφος που πρέπει να λύσει ο αναγνώστης για να φτάσει στον ένοχο και τα κίνητρα του.
Και τότε, ίσως τότε, καταφέρει να βιώσει και την πραγματική αναγέννηση του φοίνικα & όχι μόνο.

Ένα μυθιστόρημα που αν και δεν έχει την δράση που αποζητούσα μου έδωσε πολλά περισσότερα από όσσ περίμενα.!