Kριτική - Άποψη από Εύα Μηλιά Κουτσούμπα για το βιβλίο "Ο Αχυρώνας φλέγεται" του Ουίλλιαμ Φόκνερ

Το τελευταίο καιρό, έχω αρχίσει να πειραματίζομαι με διάφορες κατηγορίες λογοτεχνίας, με προτροπή ανθρώπων που μου αρέσει να διαβάζω τις απόψεις τους, αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να διαβάσω Φωνκερ.

Πρώτη επαφή με το συγγραφέα & πρώτη επαφή με επίμετρο.

Ο αχυρώνας φλέγεται δεν είναι ένα εύκολο  ανάγνωσμα, είναι από εκείνα τα μικρά διαμαντάκια που πρέπει να διαβάζεις ξανά και ξανά, για να αφήσουν ισχυρό το αποτύπωμά τους στην ψυχή σου.

" Για άλλη μία φορά ακολούθησε την άκαμπτη πλάτη, το άκαμπτο και αμείλικτο χωλό βάδισμα, ανηφόρισε την πλαγιά, βγήκε στο δρόμο υπό το φέγγος του έναστρου ουρανού κι εκεί, στρέφοντας το κεφάλι, αντίκρισε τον πατέρα του με φόντο τα άστρα αλλά δίχως να βλέπει το πρόσωπό του και δίχως να διακρίνει βάθος - μία σιλουέτα σκοτεινή, επίπεδη, λες και στις φλέβες της δεν κυλούσε αίμα, σαν να ήταν  μία τσίγκινη φιγούρα κομμένη στο περίγραμμα της ρεντιγκοτας του που δεν έχει ραφτεί για τον ίδιο.*

Η πλοκή του βιβλίου στην ουσία είναι ένα ψυχογράφημα για την πατριαρχία και τη χειραφέτηση που μπορεί να έχουν επάνω στα παιδιά τους οι γονείς, σημαντικότερος δε ρόλος αυτός του πατέρα.

Ένας πατέρας αμείλικτος, χωρίς συναισθήματα που προσπαθεί να δώσει το ευνασμα στο  παιδί του να ανδρωθεί με τις δικές του φιλοδοξίες και προσδοκίες.

Από την άλλη όμως ένα σημαντικό κομμάτι του βιβλίου είναι ο ρατσισμός.

Τόσο στο επίπεδο του διαφορετικού χρώματος που έχουμε οι άνθρωποι, και στην κοινωνική τάξη.

Εδώ βλέπουμε δύο διαφορετικούς φυλετικούς  κόσμους που αν και ανήκουν στην ίδια κοινωνική τάξη ο λευκός έχει περισσότερα δικαιώματα από έναν μελαμψό άνθρωπο.

Οι εναλλαγές της ψυχολογίας του παιδιού σε προβληματίζουν, κάνοντας να αναρωτιέσαι:

Πως η ψυχολογική και πατριαρχική  καταπίεση μπορούν να αλλάξουν τις σκέψεις και το χαρακτήρα ενός παιδιού;

Πώς η σύγκρουση συναισθημάτων με το πως έχεις μεγαλώσει, και  με τις αξίες που έχεις πάρει από την οικογένειά σου μπορούν να εναντιωθούν ανάμεσα στα συναισθήματα της ψυχής σου, για να πράξεις σωστά απέναντι στη δική σου ηθική.

Ο αχυρώνας φλέγεται θα μπορούσε να σταθεί ως ένα θεατρικό μονόπρακτο, και να σε  καθηλώσει ακόμα και σε αυτή τη μορφή της τέχνης.

Είναι ένα βιβλίο που  εκτός από τα μαθήματα ζώης που διδάσκει, βγάζει μία συναισθηματική  παράλληλη αναζήτηση ανάμεσα στους σκληρούς ανθρώπους χωρίς ψυχή και στα αθώα πλάσματα που είναι τα παιδιά.

Αν και έχει γράψει το 1939 στέκεται απόλυτα και στη σημερινή εποχή, καθώς κάποια πράγματα και καταστάσεις δεν αλλάζουν ποτέ, οσο υπάρχουν άνθρωποι που οι ψυχές τους δεν είναι φωτεινές, και μένουν "καθηλωμένοι" στην πατριαρχία, και σε παλιομοδίτικες ηθικές αξίες.

Η γραφή αν και πολύπλοκη είναι ιδιαίτερη.

Άρτια χρήση της γλώσσας, με  κορύφωση των συναισθημάτων που σε κάνει να νιώθεις σπαρακτικά τα σημάδια που αφήνει στην ψυχή σου.

Τέλος θα ήθελα να αναφέρω, την υπέροχη έκδοση των εκδόσεων Κίχλη που εκτός από την ιστορία του μυθιστορήματος, έχει φωτογραφικό υλικό από τη ζωή του συγγραφέα, μετατρέποντας με αυτό  το τρόπο το  μισό βιβλίο σε βιογραφικό λεύκωμα.