Γράφει η Leni Vosika για το βιβλίο "Η άλωση της Κωσταντίας" του Γιάννη Μακριδάκη

 

  Μία ολόκληρη νύχτα κράτησε η αγωνία της Κωνσταντίας, όσο και η δική μου, στο πλάι της…

Ο λόγος κρύβεται ζωντανός…μέσα στις σελίδες του βιβλίου του Γιάννη Μακριδάκη, με τον ευρηματικό τίτλο « Η άλωση της Κωνσταντίας».  Ένα μυθιστόρημα γεμάτο νοσταλγία  και αρώματα της «Πόλης», με φόντο τον Βόσπορο.   Ένα δώρο στον εαυτό μου για τις γιορτές, αφού είχα ήδη διαβάσει τα: «Η δεξιά τσέπη του ράσου» και «Ανάμισης ντενεκές».

Η Κωνσταντία, μία πολίτισσα  μάνα που έχει παντρέψει την κόρη της στη Χίο, λαμβάνει ένα ταχυδρομικό πακέτο από τον γαμπρό της και σε λίγο πέφτει ξερή…  Ένα ντοσιέ γεμάτο αποκαλύψεις βρίσκεται πεσμένο στο πάτωμα, περιμένοντας τη στιγμή που θα διαβαστεί.  Η εξομολόγηση - αποκάλυψη σε λίγο θα μοιράζεται ανάμεσα στη Κωνσταντία και την φίλη της που τρέχει να συνδράμει για βοήθεια.  Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα σε ένα βράδυ από τα στόματα των δύο γυναικών, αφού η μία ξεκινά να διαβάζει εκεί που η άλλη δεν αντέχει, πια.  Ένα μυστικό που θα αποκαλυφθεί αργά και βασανιστικά.  Μία αλήθεια καλά κρυμμένη στο χρόνο θα έρθει στην επιφάνεια και θα φέρει τα πάνω κάτω.

Μια αφηγηματική ιστορία, με τον λόγο να εναλλάσσεται έξυπνα, ανάμεσα στον αφηγητή και τους χαρακτήρες των δυο γυναικών, μπλέκοντας στο παρόν τις αποκαλύψεις του χθες, με ένα ιδιαίτερα περίτεχνο και ασυνήθιστο λογοτεχνικά τρόπο, συνδυάζοντας τα όλα σε μία πρόταση.  Μία ατελείωτη πρόταση που στα δίνει όλα.  Χρειάζεται ίσως λίγος χρόνος για να μπορέσει ο αναγνώστης να εγκλιματιστεί σε αυτή την τεχνική, η οποία αν και ασυνήθιστη αποδεικνύεται πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα. Μέσα από αυτή την ιδιαίτερη απόδοση η γραφή που ρέει αβίαστα, οι εναλλαγές συναισθημάτων, το σασπένς, αλλά και  το χιούμορ αποτελούν τα βασικά συστατικά που αναδεικνύουν το ταλέντο του Γιάννη Μακριδάκη.  Με επιδεξιότητα και τον μοναδικά προσωπικό τρόπο γραφής του ο συγγραφέας  μέσα από ένα πλούσιο λεξιλόγιο γεμάτο ντοπιολαλιά και εικόνες, μας μεταφέρει στο πλάι της Κωνσταντίας, χαζεύοντας από το παράθυρο της τον Βόσπορο, αλλά και στα σοκάκια της πόλης, εκεί που τρέχει το σήμερα παρέα με το χθες.

Η πένα του καυτηριάζει το πολυτάραχο παρελθόν μεταξύ των δυο λαών και εστιάζει στις κοινές καταβολές, φέρνοντας στο προσκήνιο τις σχέσεις των ανθρώπων, που με την διαφορετικότητα που κάποτε τους χώρισε, μέσα από αντιξοότητες, αλλά και διαφορετικές κουλτούρες συνεχίζουν να έχουν κοινά, φτιαγμένα από το ίδιο υλικό που τους ενώνουν ακόμα και σήμερα.     

Ένα βιβλίο που με ταξίδεψε τόσο με την ιστορία που είχε να αφηγηθεί, όσο και με τη σκηνοθετική οπτική του συγγραφέα που μετέφερε εικόνες από μία «άλλη» πατρίδα.  Πιο πολύ όμως απόλαυσα τον τρόπο γραφής του, που μόνο μάθημα θα μπορούσε να είναι.

Μην προσπαθήσετε να μαντέψετε το τέλος. Σε καμία περίπτωση δεν είναι προβλέψιμο.

Απλώς ανακαλύψτε το.